Χαιρετισμοί Οργανώσεων στο 3ο Συνέδριο του ΝΑΡ

Διαβάστε ολόκληρες τις τοποθετήσεις και τους χαιρετισμούς των οργανώσεων στο 3ο Συνέδριο (με αλφαβητική σειρά):

Αριστερή Ανασύνθεση - ΑΡΑΝ

Αγαπητές και αγαπητοί σύντροφοι του ΝΑΡ

Καταρχάς δεχτείτε τις πιο ζεστές και ειλικρινείς και συντροφικές ευχές για την επιτυχία του Συνεδρίου σας. Άλλωστε, κάθε βήμα διαλόγου, συζήτησης και αναμέτρησης με τα στρατηγικά ερωτήματα μιας σύγχρονης επαναστατικής στρατηγικής και συμβολής στην επαναστατική ανανέωση του κομμουνιστικού κινήματος είναι παραπάνω από αναγκαίο. Ιδίως όταν γίνεται από μια οργάνωση που έχει συνεισφέρει για πάνω από δυο δεκαετίες στο άνοιγμα αυτής της συζήτησης και με την οποία μας συνδέουν κοινές αναζητήσεις, κοινές αγωνίες και φυσικά μια ιστορία κοινών αγώνων ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα αλλά και για την ενότητα της επαναστατικής Αριστεράς.

Το συνέδριό σας γίνεται σε μια κρίσιμη συγκυρία. Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, η κρίση του νεοφιλελευθερισμού ως ηγεμονικής στρατηγικής, τα πρώτα σημάδια μιας «νέας εποχής των εξεγέρσεων» βάζουν θέτουν μεγάλες προκλήσεις για όσους αναφέρονται στην κομμουνιστική προοπτική. Ειδικά στον τόπο μας, η βαθιά οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση και ένας πρωτόγνωρος παρατεταμένος παλλαϊκός ξεσηκωμός αποδιάρθρωσαν παραδοσιακές σχέσεις εκπροσώπησης, αναδιάταξαν το πολιτικό σκηνικό και έφεραν την Αριστερά αντιμέτωπη με το ερώτημα της εξουσίας.

Για πρώτη φορά μετά από αρκετά χρόνια το ερώτημα μιας σύγχρονης επαναστατικής στρατηγικής συναντιέται με άμεσα και επιτακτικά πολιτικά ερωτήματα. Για εμάς, όπως έχουμε πολλές φορές τονίσει, αυτό ανοίγει το δρόμο για μια πρωτότυπη επαναστατική στρατηγική, που γύρω από το αναγκαίο μεταβατικό αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα θα μπορούσε ξεδιπλωθεί τόσο μέσα από τη διεκδίκηση από την Αριστερά της κυβερνητικής και πολιτικής εξουσίας όσο και μέσα από το ξεδίπλωμα των ταξικών αγώνων και την οικοδόμηση μορφών λαϊκής (αντι)εξουσίας, αυτοοργάνωσης και αυτοδιαχείρισης από τα κάτω, στην κατεύθυνση ενός «άλλου δρόμου» που να συνδυάζει την παραγωγική ανασυγκρότηση με μια σύγχρονη σοσιαλιστική προοπτική.

Μόνο που η Αριστερά της εξουσίας και της ηγεμονίας που θα μπορούσε να αναμετρηθεί με αυτή την πρόκληση μένει να οικοδομηθεί: δεν καλύπτεται ούτε από το δεξιόστροφο κυβερνητισμό του ΣΥΡΙΖΑ ούτε από τον ηττοπαθή αναχωρητισμό του ΚΚΕ.

Εδώ είναι που μπορεί να παίξει καταλύτη η αντικαπιταλιστική Αριστερά και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με μια τολμηρή μετωπική πολιτική, ξεκινώντας από την άμεση υλοποίηση χωρίς ταλαντεύσεις, χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς υπαναχωρήσεις των αποφάσεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η μετωπική πολιτική δεν είναι για εμάς αμυντική κίνηση, αλλά επιθετική προσπάθεια διαμόρφωσης ενός νέου συσχετισμού και μιας νέας ηγεμονίας μέσα στην Αριστερά, και γιʼ αυτό είναι αναπόσπαστο κομμάτι μιας σύγχρονης στρατηγικής για την αντικαπιταλιστική Αριστερά. Μετωπική πολιτική που να δοκιμάζει όχι απλώς να «διευρύνει» την ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά ισότιμα, συντροφικά και αναγκαστικά αντιφατικά να συμπορευτεί με άλλα ρεύματα, με τη δική τους δυναμική και ιστορικότητα, στην κατεύθυνση του αναγκαίου σήμερα αριστερού ριζοσπαστικού μετώπου, της Αριστεράς του άλλου δρόμου και της αναμέτρησης με το ερώτημα της εξουσίας και της ηγεμονίας.

Όμως όλα αυτά απαιτούν και το άνοιγμα της στρατηγικής συζήτησης. Ούτε ο αγνωστικισμός, ούτε ο πραγματισμός και ο εμπειρισμός, ούτε όμως και ο δογματισμός θα μας βοηθήσουν. Με πραγματική επίγνωση των ορίων που είχε η βαθιά καταπιεστική και αυταρχική μετάλλαξη των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού», στην πραγματικότητα ιδιότυπων εκδοχών κρατικού καπιταλισμού, πρέπει να συμβάλουμε στην επαναστατική ανανέωση του κομμουνιστικού προτάγματος: ξανασυζητώντας για το σοσιαλισμό ως περίοδο μετάβασης με κομβική πλευρά την επαναστατικοποίηση των σχέσεων παραγωγής και των ιδεολογικών μηχανισμών, μέσα από αλλεπάλληλες «πολιτιστικές επαναστάσεις» παράλληλα με βήματα επιβίωσης και πραγματικής παραγωγικής ανασυγκρότησης (σε ρήξη και με τον παραγωγισμό και τον καταναλωτισμό). Επιμένοντας στη δημοκρατία ως συστατικό στοιχείο αυτής της διαδικασίας για το πλήρες ξεδίπλωμα πολιτικών, κοινωνικών και πολιτιστικών πρακτικών. Δοκιμάζοντας πραγματικά να αναμετρηθούμε με το «τσάκισμα» και την «απονέκρωση» του κράτους μέσα από πρακτικές δημοκρατίας του αγώνα, εργατικού και κοινωνικού ελέγχου, αυτοδιαχείρισης.

Σε αυτή την κατεύθυνση το ερώτημα του κομμουνιστικού πολιτικού φορέα παραμένει το ζητούμενο της εποχής. Παραμένουμε όλοι γεννήματα της βαθιάς κρίσης του ιστορικού κομμουνιστικού κινήματος, «κομμάτια και θρύψαλα» από τις εκρηκτικές αντιφάσεις του, όπως και εάν ορίζουμε τον εαυτό μας. Αυτή την κατάσταση πρέπει να την ξεπεράσουμε. Αλλά θα είναι μια διαδικασία «αυθυπέρβασης» και «αυτοαναίρεσης» σε νέες συνθέσεις και νέες ενότητες και όχι απλώς «οικοδόμησης» και «αυτομετασχηματισμού». Με τόλμη και διάθεση να φτιάξουμε όχι απλώς «μηχανισμούς» αλλά πραγματικά εργαστήρια μιας σύγχρονης κριτικής ριζοσπαστικής πολιτικοποίησης, χώρους όπου θα μπορέσει να παραχθεί μια σύγχρονη προλεταριακή ηγεμονία.

Σε αυτές τις αναζητήσεις έχουμε όλες και όλοι να συμβάλουμε. Αρκεί να δείξουμε ότι καταλαβαίνουμε ότι κάτι άλλαξε γύρω μας, ότι υπάρχουν νέες δυνατότητες και νέες ευθύνες για την Αριστερά τη δική μας, νέες απαιτήσεις να ξεβολευτούμε και να κάνουμε πολιτικής μιας άλλης κλίμακας διακυβευμάτων. Για το βάθεμα της προγραμματικής συζήτησης για τον άλλο δρόμο. Για την τολμηρή στράτευση στην υπόθεση της μετωπικής συμπόρευσης. Για το ξεκίνημα βημάτων για τον αναγκαίο κομμουνιστικό φορέα, το φορέα της επαναστατικής ανανέωσης της σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής προοπτικής.

Και πάλι δεχτείτε τις ευχές μας για να μπορέσει το Συνέδριό σας να είναι συμβολή σε αυτά τα ερωτήματα.

ΑΡΑΣ

Χαιρετισμός στο 3ο Συνέδριο του ΝΑΡ

Συντρόφισσες και σύντροφοι το Συνέδριό σας διεξάγεται σε μία κρίσιμη συγκυρία που προβάλλει επιτακτικά η ανάγκη ανάλυσης του σύγχρονου καπιταλισμού, του χαρακτήρα του επαναστατικού υποκειμένου αλλά και της πολιτικής στρατηγικής και τακτικής που απαιτείται.

Οι επεξεργασίες του ΝΑΡ και η πολιτική πρακτική του συμβάλλουν σημαντικά στην υπόθεση της επαναστατικής αριστεράς στην Ελλάδα. Ιδίως η συμβολή του ΝΑΡ είναι ουσιώδης στο βαθμό που αναλύει πλευρές των αναδιαρθρώσεων στο σύγχρονο καπιταλισμό, του τρόπου διαμόρφωσης των τάξεων, της κοινωνικοπαραγωγικής διαδικασίας, του κράτους και της ηγεμονίας, όπως και στο βαθμό που ορθά αναλύει τη θέση της ελληνικής αστικής τάξης στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα. Επισημαίνει επίσης σωστά την αύξηση του αριθμού των εργαζομένων με διπλούς ταξικούς προσδιορισμούς, που συνδυάζουν πλευρές εκτελεστικής διανοητικής εργασίας και εργασιών επίβλεψης και οι οποίοι πολώνονται προς την πλευρά της σύγχρονης εργατικής τάξης, όπως και της αύξησης των τμημάτων της εργατικής τάξης, που χαρακτηρίζονται από τύπους διανοητικής εργασίας.

Από την άλλη πλευρά ως ΑΡΑΣ, πιστεύουμε ότι για να ερμηνεύσει κανείς ορθά την σημερινή πραγματικότητα και να πράξει ανάλογα πρέπει να διαρρήξει τις σχέσεις του με στοιχεία οικονομισμού και καταστροφισμού που αναδεικνύονται εντονότερα στο πλαίσιο της κρίσης και να αποφύγει τις αντιλήψεις ότι υπάρχει μία δομική τάση για την ανατροπή του καπιταλισμού που βασίζεται σε αντικειμενικούς νόμους, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη ότι οι κοινωνικές σχέσεις παραγωγής και εξουσίας εγγράφουν στο εσωτερικό τους την ταξική πάλη και επιπροσδιορίζονται από αυτή .

Κατά την άποψή μας

Δεν ισχύει, τουλάχιστον μέχρι την εκδήλωση της κρίσης, η μείωση των πραγματικών μισθών παρά την αύξηση της παραγωγικότητας. Την περίοδο του νεοφιλελευθερισμού υπήρξε σχετική αύξηση των πραγματικών μισθών στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες της ειδικευμένης εργατικής τάξης, των νέων εργατικών στρωμάτων της διανοητικής εργασίας και των μικροαστικών στρωμάτων, η οποία, σε αντίθεση με την περίοδο του κεϋνσιανισμού ήταν μικρότερη από τους ρυθμούς αύξησης της παραγωγικότητας της εργασίας. Εξαίρεση αποτέλεσε μόνο η ανειδίκευτη, χειρωνακτικά εργαζόμενη εργατική τάξη. Εάν υποτιμήσουμε την απόλυτη αύξηση του υλικού πλούτου για τμήματα των εργαζόμενων στρωμάτων και της εργατικής τάξης, υποτιμούμε και τις υλικές βάσεις των κοινωνικών συμμαχιών του κεφαλαίου στις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού αλλά και στα μικροαστικά στρώματα της αναπτυσσόμενης περιφέρειας.

Η σημερινή κρίση δεν αποτελεί βασικά μία κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου, ούτε έχει σαν μονοσήμαντη αιτία την πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους. Ειδικά σε μια σειρά από μεγάλες καπιταλιστικές οικονομίες (ΗΠΑ, Ιαπωνία, Γερμανία, Βρετανία) υπήρξε ανάκαμψη του ποσοστού κέρδους σε σχέση με την δεκαετία του 80, ενώ η πτώση του ποσοστού κέρδους δεν αποτέλεσε το βασικό στοιχείο ενεργοποίησης της κρίσης, ούτε καν πριν από το άμεσο χρονικό διάστημα εκδήλωσής της. Το ίδιο ισχύει και στις σημαντικότερες αναπτυσσόμενες οικονομίες. Στοιχεία κρίσης υπερσυσσώρευσης εμφανίστηκαν σε επιμέρους καπιταλιστικές οικονομίες (π.χ. Ιταλία, Γαλλία, Ελλάδα, Ισπανία). Ωστόσο το δεσπόζον στοιχείο για το σύνολο των καπιταλιστικών κοινωνικών σχηματισμών ήταν ότι πρόκειται για μία δομική κρίση των ειδικών χαρακτηριστικών του νεοφιλελεύθερου καθεστώτος συσσώρευσης και της άναρχης επέκτασης της καπιταλιστικής συσσώρευσης ειδικά στο χρηματιστικό τομέα. Πρέπει να αποφεύγουμε στοιχεία ενός καταστροφικού οικονομισμού (διάρκεια της κρίσης υπερσυσσώρευσης διάρκεια της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους, μετατροπή του νόμου της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους σε γενικό νόμο που διέπει κάθε κρισιακό φαινόμενο του καπιταλισμού)

Δεν είναι ορατό σήμερα ότι υφίσταται όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που μπορεί να οδηγήσει σε ανοιχτές πολεμικές συγκρούσεις, ως τρόπο υπέρβαση της κρίσης. Δεν πρέπει να υποτιμάμε το ρόλο των εθνικών κρατών και των εθνικών προσδιορισμών στη συγκρότηση του κεφαλαίου και να υπερτονίζουμε τον ρόλο των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών

Η διεθνής οικονομική κρίση δεν είναι ομοιογενής και η εξέλιξή της δεν είναι ταυτόσημη. Υπάρχουν μεγάλες καπιταλιστικές οικονομίες οι οποίες εμφανίζουν τάσεις σταθεροποίησης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχουν υπερβεί το συνολικότερο πλαίσιο της κρίσης – στασιμότητας του νεοφιλελεύθερου καθεστώτος συσσώρευσης. Πιο σημαντικό είναι ότι και σε διεθνές επίπεδο δεν υπάρχει κάποια ευθύγραμμη αντανάκλαση της πορείας της οικονομικής κρίσης στην παραγωγή πολιτικών κρίσεων ή στη ριζοσπαστικοποίηση των μαζών, δεν υπάρχει άνοδος των κοινωνικών αγώνων ούτε και ανάδυση επαναστατικών πολιτικών ρευμάτων, ενώ αντίθετα ακόμα και αυτά που είχαν μία δυνατότητα μαζικής αναφοράς αντί να δυναμώσουν μετά την έναρξη της κρίσης είτε διαλυτοποιήθηκαν, είτε κινδυνεύουν με διαλυτοποίηση.

Ταυτόχρονα, αν και απέχουμε αρκετά από μία συνολικότερη ανάκαμψη του ελληνικού καπιταλισμού, είναι σαφές ότι όσο δεν οξύνεται η ταξική πάλη και ταυτόχρονα σε διεθνές επίπεδο υπάρχει μια διαδικασία σχετικής σταθεροποίησης παραμένει πιθανό το ενδεχόμενο της σταδιακής εμπέδωσης της αστικής στρατηγικής και της εισόδου σε ένα νέο κύκλο καπιταλιστικής ανάπτυξης, από τον οποίο θα ευνοούνται μεν λιγότερο μαζικά στρώματα σε σχέση με την περίοδο της ανόδου του νεοφιλελευθερισμού, αλλά θα επιδρούν παράγοντας αποτελέσματα συναίνεσης και υποταγής.

Με το δεδομένο συσχετισμό δυνάμεων το επίδικο είναι η οικοδόμηση των όρων για τη συγκρότηση μίας πλατιάς κοινωνικής συμμαχίας και μίας πολιτικής ενότητας της αριστεράς που θα τροφοδοτεί το λαϊκό κίνημα με ένα ριζοσπαστικό πολιτικό πρόγραμμα εργατικής διεξόδου, σε σύγκρουση με τις κεντρικές πτυχές της αστικής στρατηγικής, όπως αυτές αποκρυσταλλώνονται κατά κύριο λόγο στην παραμονή στην ευρωζώνη και την πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης, και θα συμβάλλει στην ανάπτυξη του κινήματος με τρόπο τέτοιο που θα επιβάλλει την εναλλακτική διέξοδο. Έτσι, ως προς το ζήτημα των πολιτικών συμμαχιών, είναι λανθασμένη η αντίληψη ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ή ένας διευρυμένος πόλος της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, ή ένα νέο κομμουνιστικό κόμμα μπορεί να αποτελέσει ένα πολιτικό μόρφωμα που η αυτοτελής παρέμβασή του επαρκεί για την αντιμετώπιση των καθηκόντων που τίθενται από τη συγκυρία. Αυτή η κατεύθυνση καθορίζεται από μια καταστροφολογική ανάγνωση του χαρακτήρα της καπιταλιστικής κρίσης που καταλήγει στην εκτίμηση ότι η γενικευμένη κρίση και η κατάρρευση μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο αν τεθεί συνολικά το ζήτημα της εργατικής εξουσίας και του σοσιαλισμού, και κατά συνέπεια δίνει έμφαση στην αναγκαιότητα εμβάθυνσης του πολιτικού προγράμματος, οριοθετώντας όποια προσπάθεια προς την κατεύθυνση συμμαχιών.

Σήμερα, το ζήτημα της ανάπτυξης του αριστερού κοινωνικό πολιτικού μετώπου, των βημάτων για τη διαμόρφωσή του και των στόχων του έχει ιδιαίτερη σημασία. Πρέπει να αποφεύγεται η σύγχυση μεταξύ των άμεσων αιτημάτων-στόχων που η υλοποίησή τους ανατρέπει τους συσχετισμούς και ανοίγει το δρόμο για ευρύτερους κοινωνικοπολιτικούς μετασχηματισμούς με τα αιτήματα που συμπυκνώνουν τη ρήξη με τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής. Σήμερα, με δεδομένη τη χρεοκοπία της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και τα αδιέξοδα της ρεφορμιστικής αριστεράς η επαναστατική αριστερά τίθεται προ της ευθύνης να αποτελέσει άμεσα τον πολιτικό πυλώνα ενός ανατρεπτικού μετώπου που θα αναλάβει μέσω ενός μεταβατικού προγράμματος των αναγκαίων άμεσων αιτημάτων-στόχων (διαγραφή χρέους/έξοδο από ΟΝΕ και ΕΕ/εθνικοποιήσεις με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο/αναδιανομή εισοδήματος προς όφελος των εργαζομένων) να εκφράσει και να οικοδομήσει μια αριστερή κοινωνικοπολιτική συμμαχία εργαζομένων-νεολαίας-καταστρεφόμενων μικροαστικών στρωμάτων και ανέργων (με μία ισχυρή αντικαπιταλιστική συνιστώσα στο εσωτερικό της) για την υλοποίηση μιας διεξόδου από την κρίση προς όφελος των στρωμάτων της εργασίας και να ανοίξει έτσι το δρόμο των κοινωνικών μετασχηματισμών (διαμορφώνοντας και τους αναγκαίους θεσμούς δυαδικής εξουσίας).

Τέλος η οικοδόμηση ενός κομμουνιστικού κόμματος, έχει ως προϋπόθεση την παρουσία στο εσωτερικό του με κεντρικό ρόλο των δυναμικών τμημάτων της σύγχρονης εργατικής τάξης, αλλά και τη σύγκλιση και την πολιτικό ιδεολογική ενότητα, τάσεων της επαναστατικής αριστεράς. Αυτές οι δύο προϋποθέσεις και πρωτίστως η πρώτη στη παρούσα φάση είναι πολύ μακριά από το να καλυφθούν. Στο πλαίσιο αυτό η επίκληση της αναγκαιότητας και ο καθορισμός ως προτεραιότητας της οικοδόμησης ενός νέου κομμουνιστικού κόμματος, παρακάμπτει βολονταριστικά τα αναγκαία στοιχεία συσσώρευσης πρωτίστως κοινωνικών αλλά και πολιτικών όρων. Περισσότερο αντιστοιχεί σε ένα πολιτικό άλμα αυτοσυγκρότησης που αντιστοιχεί σε εσωτερικές αναγκαιότητες και μετατοπίσεις παρά στη σημερινή κοινωνική και πολιτική συγκυρία

Συντρόφισσες και σύντροφοι, θέσαμε ορισμένες επισημάνσεις θεωρώντας ότι η συνεισφορά του ΝΑΡ για ένα σύγχρονο επαναστατικό υποκείμενο είναι σημαντική, και στις κατευθύνσεις έχουμε περισσότερα κοινά στοιχεία από ότι διαφοροποιήσεις.

Καλή επιτυχία στις εργασίες του Συνεδρίου., ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ

Αριστερή Συσπείρωση - ΑΡΙΣ

Χαιρετισμός στο 3ο Συνέδριο του Νέου Αριστερού Ρεύματος

Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες του Νέου Αριστερού Ρεύματος.

Δεχθείτε τους πιο εγκάρδιους συντροφικούς χαιρετισμούς και ευχές μας για την επιτυχία των εργασιών του 3ου Συνεδρίου σας που πραγματοποιείται σε μια ιδιαίτερη πολιτική συγκυρία που χαρακτηρίζεται από την ένταση της καπιταλιστικής κρίσης και τη σαρωτική επίθεση των δυνάμεων του κεφαλαίου σε βάρος του κόσμου της εργασίας.

Το 3ο Συνέδριό σας με τις αποφάσεις του καλείτε να συμβάλει στην συγκρότηση των αντιστάσεων των εργαζομένων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων απέναντι στην καπιταλιστική επίθεση. Καλείται να συμβάλει με τις επεξεργασίες του στο αναγκαίο πλατύ κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, πέρα και μακριά από λογικές συνδιαχείρισης και κυβερνητισμού.

Το συνέδριό σας καλείται να συμβάλει στην ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, στην ενίσχυση της ενότητας της εργατικής τάξης και την ενιαία δράση της, στο συντονισμό των αγώνων της, στην συμβολή για τη δημιουργία πλατιών κοινωνικών λαϊκών σχημάτων αντίστασης, ανυπακοής και αλληλεγγύης, στην ενίσχυση και συμβολή για τη συγκρότηση ενός ενιαίου αντιφασιστικού μετώπου ικανού να απαντήσει με μαζικούς όρους στο φασισμό, στο δυνάμωμα της πάλης για τις δημοκρατικές ελευθερίες και τα δικαιώματα των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας, στην επίτευξη των κοινωνικών συμμαχιών για την αντικαπιταλιστική ανατροπή.

Σημαντικό στοιχείο συμβολής του 3ου συνεδρίου σας είναι η συζήτηση που άνοιξε για το επαναστατικό υποκείμενο και το Κόμμα της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης. Μια συζήτηση που πρέπει να συνεχιστεί και να οδηγήσει σε ένα νέο Κομμουνιστικό Κίνημα που θα θέσει στην εργατική τάξη και στο λαό το ζήτημα της κομμουνιστικής προοπτικής με όρους του σήμερα και που στο διάβα του στο δρόμο για τη συγκρότηση του Επαναστατικού Κόμματος, θα καταφέρει να συνενώσει τους επαναστάτες κομμουνιστές.

Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες.

Μέσα στις σημερινές συνθήκες της έντονης καπιταλιστικής κρίσης αναπτύσσεται η ταξική πάλη, δίνονται μάχες, δημιουργούνται εξεγερσιακά ξεσπάσματα με έλλειψη οργανωμένων κινηματικών παρεμβάσεων –τέτοιων τουλάχιστον που οι συνθήκες της αστικής επίθεσης απαιτούν- δημιουργούνται απογοητεύσεις και υποχωρήσεις, δοκιμάζονται και οι στρατηγικές και τακτικές των δυνάμεων της Αριστεράς.

Επιτρέψτε μας να κάνουμε και μέσα από αυτή μας την παρέμβαση ορισμένες επισημάνσεις:

Είναι σημαντική κατάκτηση για την επαναστατική αριστερά το κοινό μας σπίτι, η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α., αναντικατάστατος ο ρόλος της και ελπίδα για τους εργαζόμενους και το λαό. Χρέος όλων μας είναι να διαφυλάξουμε και διασφαλίσουμε το μετωπικό της χαραχτήρα, να επιδιώξουμε την παραπέρα αναγκαία διεύρυνσή της, να περιφρουρήσουμε το κοινό κεκτημένο των θέσεων της και του μεταβατικού της προγράμματος, να συμβάλουμε στη δημοκρατική της συγκρότηση και λειτουργία.

Οι προβληματισμοί και ο διάλογος για τη συμπόρευση με άλλες δυνάμεις της Αριστεράς δεν πρέπει να οδηγεί σε ταλαντεύσεις και προγραμματικές υποχωρήσεις. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι Μέτωπο, έχει μετωπική πολιτική με το μεταβατικό της πρόγραμμα και τη δράση της. Οι όποιες συζητήσεις με άλλες δυνάμεις δεν μπορούν να αφορούν την συγκρότηση άλλων μετώπων και τη διάχυση του Μετώπου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε άλλα μέτωπα γιατί και υποβαθμίζουν το μετωπικό χαρακτήρα της και γιατί δεν υπάρχουν προγραμματικές συγκλίσεις. Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους και ας εκτιμήσουμε, αν μπορούμε να συγκροτήσουμε συμμαχίες σε επιμέρους ζητήματα, εκεί που υπάρχει διακηρυγμένη κοινή θέση. Συμμαχίες που πρέπει πάντα να επιδιώκουμε για να υπηρετηθεί η γενικότερη τακτική και ο στρατηγικός μας στόχος.

Δεν μπορούμε να θέλουμε ή όλα ή τίποτα, δεν μπορούμε να απαξιώνουμε το κοινό κεκτημένο και το μεταβατικό μας πρόγραμμα με υποχωρήσεις και πολύ περισσότερο δεν μπορούμε να θέτουμε σε αμφισβήτηση το μετωπικό μας σχήμα για να κουβεντιάζουμε πώς, με ποιούς και με ποιούς όρους θα φτιάξουμε κάποιο άλλο Μέτωπο.

Η ΑΝΤΡΣΥΑ είναι το Μέτωπο της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Εκείνο που χρειάζεται είναι, όχι η μετεξέλιξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε κάτι άλλο πιο στενό αλλά η μετωπική πολιτική της και η πλατειά απεύθυνσή της στους εργαζόμενους και το λαό.

Στις σημερινές δύσκολες συνθήκες, όπου οι εργαζόμενοι και τα αγωνιζόμενα στρώματα της κοινωνίας δίνουν αμυντικές μάχες χαρακωμάτων απέναντι στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού και οι νίκες είναι δύσκολες, η απογοήτευση και η ηττοπάθεια αφήνουν πεδίο να κυριαρχήσει ο ρεφορμισμός. Η έλλειψη εμπιστοσύνης στη δύναμη του λαϊκού παράγοντα, ο κοινοβουλευτικός δρόμος, ο κυβερνητισμός, η συνδιαχείριση, τα διάφορα στάδια-στάσεις-φάσεις της κοινωνικής αλλαγής, καλλιεργούν αυταπάτες και αδρανοποιούν τους εργαζόμενους και το λαό. Χρειάζεται να δυναμώσει η πάλη μας ενάντια στο ρεφορμισμό. Η παραπέρα πορεία της Επαναστατικής και Κομμουνιστικής Αριστεράς, η πορεία της ίδιας της ταξικής πάλης και των επαναστατικών αλλαγών, θα καθοριστεί και από την έκβαση αυτής της μάχης που πρέπει να δοθεί σε όλα τα επίπεδα.

Σε αυτά τα πλαίσια πρέπει να απαντήσουμε και στα «παν αριστερά» ιδεολογήματα που καλλιεργούνται σήμερα και αναζωπυρώνονται από έλλειψη εμπιστοσύνης στη δύναμη των αγώνων. Το πολιτικό κενό στην Αριστερά δεν βρίσκεται με τις παν-αριστερές ενότητες, τα αριστερά «πολιτικά κέντρα», τους «φωτισμένους» και ειδικούς παράγοντες αλλά στην επαναστατική στρατηγική και τακτική, στην αντικαπιταλιστική ανατροπή, στη συγκρότηση σε Κόμμα του επαναστατικού υποκείμενου και την κομμουνιστική απελευθέρωση.

Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες

Αυτό που καλούμαστε όλοι να υπερβούμε είναι πρώτα και τελικά οι ίδιες μας οι αδυναμίες, η ξεκάθαρη πολιτική βούληση, η υποταγή της τακτικής στο στρατηγικό στόχο και η συντροφική προώθηση του διαλόγου μεταξύ των δυνάμεων της επαναστατικής αριστεράς.

Τους συντροφικούς χαιρετισμούς μας και ευχόμαστε κάθε επιτυχία στις εργασίες του 3ου Συνεδρίου σας .

Αριστερή Συσπείρωση 

ΕΕΚ (Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα)

Χαιρετίζουμε το Συνέδριο του Νέου Αριστερού Ρεύματος

Το EEK απευθύνει εγκάρδιο χαιρετισμό στους συντρόφους του NAP και της νKA και εύχεται επιτυχία στις εργασίες του 3ου συνεδρίου.

Με τους συντρόφους του NAP μας συνδέει μια 20ετής περίοδος κοινής αγωνίας και αγώνων για τον κομμουνιστικό προσανατολισμό του εργατικού κινήματος. Tόσο το EEK όσο και το NAP βγήκαμε από σχίσματα στα τέλη της δεκαετίας του 80, όταν η πλειοψηφία των κομμάτων και ηγεσιών στην αριστερά προσανατολιζόταν στην ταξική συνεργασία και τις συγκυβερνήσεις, ενώ οι σειρήνες του καπιταλισμού θριαμβολογούσαν για το «τέλος του κομμουνισμού» κηρύσσοντας το τέλος της ιστορίας.

Σήμερα, είναι το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα που βουλιάζει στη βαθύτερη κρίση στην ιστορία του απειλώντας να συμπαρασύρει την ανθρωπότητα στην καταστροφή, αν η παγκόσμια προλεταριακή επανάσταση δεν βάλει τέλος στο σύστημα της μισθωτής σκλαβιάς. Kαθώς το EEK βαδίζει προς το 13ο συνέδριό μας, θα θέλαμε να μοιραστούμε μαζί σας την προβληματική μας.

Η συνολική προοπτική μας συνοψίζεται στην εισαγωγή του προσυνεδριακού μας ντοκουμέντου:

Δεν υπάρχει πραγματική, βιώσιμη λύση μέσα στα πλαίσια ενός ιστορικά χρεοκοπημένου συστήματος. Η καπιταλιστική χρεοκοπία είναι παγκόσμια, αγκαλιάζοντας με διαφορετικό τρόπο και με διαφορετικούς ρυθμούς όλες τις χώρες, σε μια οικονομία κι έναν καταμερισμό εργασίας που έχει παγκοσμιοποιηθεί κι ελέγχεται από το χρηματιστικό κεφάλαιο. Είναι ιστορική ενσωματώνοντας και ξεπερνώντας όλες τις προηγούμενες, μαζί κι εκείνη του κραχ του 1929 και της δεκαετίας του 1930. Είναι δομική, καθώς όλες οι αντιφάσεις που δομούν και κινούν τον καπιταλισμό έχουν πια εκραγεί.

Η κόλαση δεν μεταρρυθμίζεται. Είναι φενάκη να περιμένει κανείς ένα καπιταλισμό “με ανθρώπινο (ή κεϋνσιανό) πρόσωπο”. Η μόνη οδός σωτηρίας από την κοινωνική καταστροφή είναι ο δρόμος της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης, της πάλης για την εργατική εξουσία, για τον πανανθρώπινο ελευθεριακό κομμουνισμό. Ο δρόμος που άνοιξε η Οκτωβριανή Επανάσταση το 1917 και που τον έκλεισαν για δεκαετίες οι ήττες και οι γραφειοκρατίες του ρεφορμισμού και του σταλινισμού, σε Δύση και Ανατολή. Καιρός είναι πια να ολοκληρώσουμε το έργο του κόκκινου Οκτώβρη, να κάνουμε την Επανάσταση Διαρκή. Στη χώρα μας που ο λαός της γνωρίζει τα μαρτύρια του Ταντάλου, στην καταρρέουσα Ευρώπη της μαζικής ανεργίας και του ρατσισμού, στην φλεγόμενη Μέση Ανατολή, σε όλο τον κόσμο.

Χωρίς καθυστέρηση. Αν όχι τώρα, τότε πότε; Χωρίς αυταπάτες κι αναθέσεις σε διαχειριστές της αστικής εξουσίας και “σωτήρες” γραφειοκράτες. Η χειραφέτηση των εργαζομένων θα είναι έργο των ίδιων των εργαζομένων ή δεν θα υπάρξει. Χωρίς τυφλή εμπιστοσύνη ότι “όλα θα πάνε καλά” από μόνα τους. Η πάλη θα είναι παρατεταμένη με απότομες στροφές, κινδύνους κι ευκαιρίες. Απαιτεί ταξική ενότητα ενάντια στον κοινό εχθρό αλλά κι ενάντια σε κάθε μορφή ταξικής συνεργασίας με τους εκμεταλλευτές, Ενιαίο Μέτωπο των καταπιεσμένων αλλά και συνειδητή θεωρητική και πρακτική προετοιμασία, οργάνωση με επαναστατικό πρόγραμμα και όραμα, εκπαίδευση μέσα στο μαζικό εργατικό λαϊκό κίνημα μιας μαχητικής πρωτοπορίας συσπειρωμένης σε επαναστατικά κόμματα νέου τύπου και μιαν επαναστατική Διεθνή, που για μας, για το EEK, είναι η Τέταρτη Διεθνής.”

Καθώς τα ντοκουμέντα σας και ο προβληματισμός στην προσυνεδριακή σας συζήτηση σε ορισμένα κρίσιμα σημεία διασταυρώνονται με τον δικό μας προβληματισμό θα θέλαμε να επισημάνουμε πολύ συνοπτικά τα εξής :

Ευρωπαϊκή Ένωση και ευρώ: το όλο σχέδιο του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού για την ΕΕ και το ευρώ ήταν και πριν την κρίση και είναι ακόμα περισσότερο τώρα που μέσα στην κρίση απειλείται με διάλυση, καταστροφικό για την εργατική τάξη και τις λαϊκές μάζες της Ευρώπης . Κανένας συμβιβασμός δεν είναι δυνατός όπως επιχειρεί ο ΣΥΡΙΖΑ,. Η ρήξη είναι μονόδρομος για την μόνη διέξοδο από την κρίση, την σοσιαλιστική. ΕΕ και ευρώ είναι αλληλένδετα μέρη του ίδιου σχεδίου και δεν μπορούν να διαχωριστούν. Δεν υπάρχει μισή ρήξη ή ρήξη με την μέθοδο της σαλαμοποίησης (“έξοδος από Ευρωζώνη, όχι από την ΕΕ”) που προκρίνει το Σχέδιο Β ή και η Αριστερή Πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ. Ουσιαστικά αντανακλούν τις άλυτες ταλαντεύσεις του ίδιου του χώρου του ΣΥΡΙΖΑ συνολικά. Το ζήτημα δεν αφορά απλώς την μακροπρόθεσμη στρατηγική ούτε μόνο καλλιεργεί αυταπάτες. Έχει άμεσες παραλυτικές πολιτικές συνέπειες. Ρήξη με τα Μνημόνια και τις δεσμεύσεις για το μη βιώσιμο χρέος δεν γίνεται φεύγοντας από την Ευρωζώνη και παραμένοντας προτεκτοράτο του Βερολίνου και των Βρυξελλών ούτε βέβαια με την ολέθρια ψευδαίσθηση μιας εθνικής καπιταλιστικής “ανάπτυξης” κι “αυτάρκειας” σε συνθήκες παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Έξοδος από την ΕΕ και το ευρώ είναι αναγκαία αλλά όχι ικανή συνθήκη: ή είναι έξοδος από τον καπιταλισμό και πάλη για την σοσιαλιστική ενοποίηση της Ευρώπης ή είναι αντιδραστική ουτοπία.

Εργατική εξουσία. Η συστημική κρίση έχει μετατραπεί, ιδιαίτερα στην Ελλάδα, σε συνολική κρίση πολιτικής εξουσίας.. Είναι αδύνατη μια πολιτική σταθεροποίηση της όποιας αστικής κυβέρνησης σε συνθήκες ακραίας οικονομικής-κοινωνικής αποσταθεροποίησης. Στόχος μας και μάλιστα χωρισμένος από την πάλη για εργατική εξουσία δεν μπορεί να είναι “πρώτα, ο κλονισμός της αστικής εξουσίας” ( που ήδη κλονίζεται από την κρίση) και “μετά η πάλη για την ανατροπή της αστικής κυριαρχίας”. Οι διαφορετικές στιγμές της ταξικής αναμέτρησης δεν μετατρέπονται τεχνητά σε διαδοχικά στάδια. Όπως δεν υπάρχει σταδιακή αποχώρηση από την ΕΕ έτσι δεν υπάρχει και σταδιακή σαλαμοποίηση στην διαδικασία της επαναστατικής ανατροπής του χρεωκοπημένου καπιταλισμού. Κάτι τέτοιο βοηθάει την προσαρμογή στον “αριστερό κυβερνητισμό” αντί να μας διαχωρίζει με σαφήνεια: μια αληθινή κυβέρνηση της Αριστεράς ή θα είναι κυβέρνηση των εργαζομένων στηριγμένη στα όργανα της εργατικής εξουσίας ή κινδυνεύει να γίνει προθάλαμος μιας Βάρκιζας και μιας νέας Χιλιανής τραγωδίας.

Μέτωπο, ενιαίο, ταξικό. Τα παραπάνω δεν εμποδίζουν την αναγκαία όσο ποτέ συμπαράταξη της Αριστεράς , των εργατικών οργανώσεων, των κοινωνικών αγωνιστών, σε ταξική βάση, από την εδώ μεριά του οδοφράγματος ενάντια στον κοινό ταξικό εχθρό.

Σε σας, σύντροφοι του ΝΑΡ και της νΚΑ, βλέπουμε προπαντός τους πολύτιμους συναγωνιστές μας στην πάλη για την πολιτική ανεξαρτησία της εργατικής τάξης από αστούς και γραφειοκράτες.

Βάρκιζα, τέλος!

Με συντροφικούς χαιρετισμούς, η Κεντρική Επιτροπή του ΕΕΚ

ΕΚΚΕ

Συντρόφισσες και σύντροφοι του ΝΑΡ

Με όλο και πιο συντροφικές σχέσεις μεταξύ μας, από την αυτόνομη συγκρότησης των δυνάμεών σας μέχρι σήμερα, εμείς χαιρετίζουμε το 3ο Συνέδριό σας σαν συνέχεια της ρήξης που πραγματοποιήσατε με τον μακρόχρονο εκφυλισμό του αριστερού και κομμουνιστικού μας κινήματος στο αποκορύφωμά του με τη συγκρότηση της κυβέρνησης Τζανετάκη. Το γεγονός αυτό εμείς το θεωρούμε συνέχεια της αντίστασης των χιλιάδων διαγραμμένων αγωνιστών του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ μετά το χρουστσωφικό πραξικόπημα του 1956, ενάντια στην ανατροπή της γραμμής της «Αντιιμπεριαλιστικής Σοσιαλιστικής Επανάστασης» στην Ελλάδα και την επιβολή της «Εθνικής Δημοκρατικής Αλλαγής» και του κοινοβουλευτικού δρόμου. Η ολοκληρωτική χρεωκοπία της κατεύθυνσης αυτής με την φασιστική Δικτατορία του 1967, η εμφάνιση νέων επαναστατικών δυνάμεων, ανάμεσά τους θεωρούμε και του ΕΚΚΕ, αλλά και οι αγωνιστικές αναζητήσεις στη βάση ρεφορμιστικών κομμάτων ήταν αυτές που οδήγησαν στην ιστορική εξέγερση του Πολυτεχνείου που αποτέλεσε αφετηρία όχι μόνο για την κατάρρευση της Χούντας αλλά και για καταχτήσεις και δικαιώματα στην περίοδο της μεταπολίτευσης. Με την όλο και πιο βαθιά κρίση του μεταπολιτευτικού καθεστώτος και με την εμφάνιση του ΝΑΡ εμείς χαιρετίζουμε τις σταθερές ενωτικές σας προσπάθειες που συνέβαλαν καθοριστικά στη συγκρότηση της Μαχόμενης Αριστεράς, του ΜΕΡΑ και σήμερα της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. που αποτελεί τη σημαντικότερη κατάκτηση και ελπίδα για την επαναστατική Αριστερά και το εργατικό μας κίνημα των τελευταίων χρόνων. Πιστεύουμε ότι οι προσπάθειές σας για το ξαναζωντάνεμα της κομμουνιστικής προοπτικής και για μια επαναστατική τακτική μπορούν να συμβάλλουν δημιουργικά στην κοινή μας υπόθεση.

Στις σημερινές συνθήκες της ιστορικής κρίσης και σήψης του ιμπεριαλιστικού – καπιταλιστικού συστήματος, όχι η συγκάλυψη, αλλά η συγκεκριμένη ανάλυση και η σταθερή αντιμετώπιση των τριών βασικών του αντιθέσεων μπορούν ν’ ανοίξουν το δρόμο για νίκες και καταχτήσεις, για την ανόρθωση της σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής προοπτικής. Της αντίθεσης ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία στα πλαίσια της οποίας ο σύγχρονος καπιταλισμός επιδιώκει την ανατροπή του συνόλου των εργατικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων και την επιστροφή στον εργασιακό μεσαίωνα. Της αντίθεσης ανάμεσα στον ιμπεριαλισμό και τα καταπιεζόμενα έθνη και τους λαούς με τη ραγδαία υποβάθμιση, την εξαθλίωση και τις στρατιωτικές επεμβάσεις ενάντια στις χώρες και τους λαούς του λεγόμενου τρίτου κόσμου αλλά και ενάντια σε χώρες με μέση καπιταλιστικής ανάπτυξη που επιχειρείται σήμερα να μετατραπούν σε «ειδικές οικονομικές ζώνες» με την αφαίρεση κάθε έννοια εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας. Της αντίθεσης ανάμεσα στις κυρίαρχες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που στις συνθήκες της κρίσης απειλούνται να υποσκελιστούν από τους αντιπάλους τους, επιδιώκουν την ανταγωνιστικότητά με μια όλο και πιο επιθετική πολιτική για την ανακατανομή του παγκόσμιου πλούτου αλλά και με την υπονόμευση της θέσης της μιας ιμπεριαλιστικής δύναμης απ’ την άλλη. Η κρίση αυτή είτε θα οδηγήσει σε νέες πρωτοφανείς καταστροφές, είτε, με αφετηρία τις αγωνιστικές αναζητήσεις των εργαζόμενων και την ανασυγκρότηση του αριστερού και κομμουνιστικού τους κινήματος, θα μπορούσε να γυρίσει μια καινούρια σελίδα για την υπεράσπιση και διεκδίκηση κατακτήσεων και δικαιωμάτων, για την υπεράσπιση της ισοτιμίας, της αυτοδιάθεσης και της διεθνιστικής αλληλεγγύης των λαών, για το τσάκισμα των πιο αδύνατων κρίκων για την ανατροπή των σχεδίων και του ίδιου του συστήματος συνολικά.

Προϋπόθεση για τη νέα έφοδο στον ουρανό της απελευθέρωσης που απαιτούν οι καιροί είναι η κριτική και αυτοκριτική αποκατάσταση της αυτοπεποίθησης του κινήματος και η οριστική του απαλλαγή από τη μηδενιστική πλύση εγκεφάλου της αντίδρασης που προσπάθησε να εμφανίσει τον κομμουνισμό ως «λάθος της ιστορίας». Γιατί ο Οκτώβρης, η κινέζικη επανάσταση και οι άλλες προλεταριακές επαναστάσεις ήταν αυτές που έδωσαν για πρώτη φορά τη δυνατότητα στην εργατική τάξη να σπάσει το διαχωρισμό της από τα μέσα παραγωγής, να απαλλοτριώσει τους απαλλοτριωτές, όχι απλά να αγγίξει αλλά και να ασκήσει σε μεγάλο βαθμό την πολιτική εξουσία, να ανασύρει ολόκληρες περιοχές του πλανήτη και εκατομμύρια λαούς απ’ το μεσαίωνα όπου τους είχε καταδικάσει η σύγχρονη ιμπεριαλιστική κυριαρχία, Με την αντικατάσταση της ασυδοσίας των νόμων της αγοράς από τη σχεδιασμένη κοινωνική οικονομία είχε πετύχει πρωτοφανείς ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης σε συνθήκες κατάρρευσης σαν αυτές της κρίσης του 1929 για το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα. Πραγματοποιούσε μια ανακατανομή του παραγόμενου πλούτου που έφτανε στο 77% του ΑΕΠ υπέρ του εργατικού εισοδήματος. Είχε καταργήσει την ανεργία και διασφαλίσει τη μόνιμη και σταθερή εργασία. Απ’ την κατάχτηση του 8ωρου είχε αρχίσει να περνά στο 7ωρο το 6ωρο και το πενθήμερο. Η παιδεία, η υγεία, η κοινωνική προστασία, η σύνταξη στα γηρατειά, ο πολιτισμός ήταν αγαθά δωρεάν και εξασφαλισμένα για όλους. Αλλά και στις καπιταλιστικές χώρες ήταν ο τρόμος μπροστά στον Οκτώβρη και τις καταχτήσεις του που ανάγκαζε τις κυρίαρχες τάξεις να παραχωρούν το 8ωρο, ασφάλιση, σύνταξη και κοινωνικές παροχές, πολιτικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα - όλα αυτά δηλαδή που σήμερα αναιρούνται και κατεδαφίζονται. Ήταν η χώρα του Οκτώβρη και το κομμουνιστικό κίνημα που πρωτοστάτησαν στη συντριβή του φασιστικού άξονα ανοίγοντας το δρόμο σε μια σειρά απελευθερωτικά κινήματα και στην κατάρρευση της παλιάς αποικιοκρατίας. Αξιοποιώντας το παρελθόν στην υπηρεσία των σημερινών προτεραιοτήτων είναι ταυτόχρονα απαραίτητο να εμβαθύνουμε κριτικά και αυτοκριτικά στην υποτίμηση των καπιταλιστικών κοινωνικών και ιδεολογικών υπολειμμάτων και επιβιώσεων μετά τις επαναστατικές ανατροπές, στην υποβάθμιση του ρόλου της προλεταριακής δημοκρατίας και της συνέχισης της ταξικής πάλης στην περίοδο της μετάβασης από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό, που οδήγησε σε γραφειοκρατικές παραμορφώσεις, στην ανάδειξη μιας κρατικοκαπιταλιστικής εκμεταλλεύτριας τάξης στον εκφυλισμό και την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Το τέλος της καπιταλιστικής και ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας με τις επαναστάσεις του 21ου αιώνα θα στηριχτεί αναγκαστικά στις σύγχρονες πρωτοφανέρωτες παραγωγικές δυνατότητες αλλά και στην αξιοποίηση των θετικών και αρνητικών εμπειριών των προηγούμενων επαναστάσεων.

Στη σημερινή ελληνική συγκυρία της πλήρους υποτέλειας σε μια δήθεν «Ευρώπη των λαών» που αποκαλύπτεται ως το σφαγείο κάθε έννοιας εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας και κάθε κοινωνικού δικαιώματος. Όπου οι κάθε απόχρωσης υποστηριχτές του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου στη χώρα μας επιχειρούν με την άθλια συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και τους κολαούζους τους, όλο και πιο απονομιμοποιημένοι απ’ το λαό να τον υποτάξουν στην εξοντωτική ανεργία και την εξαθλίωση. Να ανατρέψουν το σύνολο των καταχτήσεων και δικαιωμάτων του πριν και μετά το Πολυτεχνείο. Να αφαιρέσουν κάθε δικαίωμα γι’ αυτόν και τα παιδιά του, με την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, την απαγόρευση των απεργιών, το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, το τσάκισμα μισθών και συντάξεων στα όρια της πείνας και κάτω απ’ αυτά, την κατάργηση της δημόσιας και δωρεάν Παιδείας, της Υγείας, των Κοινωνικών Παροχών, την αξιοποίηση του φασισμού για την επιβολή της φασιστικής μεθοδολογίας του «Νόμου και της Τάξης» σε βάρος του λαού, για την μετατροπή ολόκληρης της χώρας σε «Ειδική Οικονομική Ζώνη» πλήρους υποδούλωσης στις πολυεθνικές και το μεγάλο κεφάλαιο – στις συνθήκες αυτές, η ανασυγκρότηση του επαναστατικού και κομμουνιστικού μας κινήματος, ο δρόμος που χάραξαν το ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ, το Πολυτεχνείο αποτελούν μοναδική διέξοδο και ελπίδα για την εργατική τάξη και το λαό. Με τη συγκρότηση ενός Μετώπου Αγώνα ρήξης και Ανατροπής στο δρόμο που έχει χαράξει η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ,Α που θ’ αφήνει πίσω του τις επικίνδυνες αυταπάτες για τον εξανθρωπισμό του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου που υπόσχεται ο Σύριζα ή για κάποια νεφελώδη «Λαϊκή εξουσία» μέσα απ’ την υπονόμευση και διάσπαση των σημερινών λαϊκών αγώνων σε κάποιο αόρατο μέλλον που υποστηρίζει το λεγόμενο «ΚΚΕ». Για την βαθύτερη μελέτη της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας, για την ενοποίηση όλων των ταξικά συνειδητών και αγωνιστικών δυνάμεων γύρω από ένα πρόγραμμα με συγκεκριμένα βήματα για την ανατροπή της άθλιας Κυβέρνησης, παύση πληρωμών και πάγωμα του χρέους, κρατικοποίηση Τραπεζών και μεγάλος επιχειρήσεων με εργατικό έλεγχο, αξιοποίηση όλων των αντιθέσεων και των εκάστοτε συσχετισμών για επί μέρους αλλά και συνολικές πολιτικές και κοινωνικές καταχτήσεις. Για έξοδο απ’ το Ευρώ και την ΕΕ, άνοιγμα του δρόμου για εθνική και λαϊκή κυριαρχία, για την εργατική εξουσία, τη σοσιαλιστική και κομμουνιστική προοπτική τη συναδέλφωση και τους κοινούς αγώνες με την εργατική τάξη και τους λαούς στην περιοχή, στην Ευρώπη και σ’ όλο τον κόσμο.

Συντρόφισσες και σύντροφοι του ΝΑΡ έχουμε μια σημαντική πορεία κοινών αγώνων πίσω μας. Από μας εξαρτάται να αντιμετωπίσουμε ενωτικά και δημιουργικά εκκρεμότητες και αντιθέσεις στην υπηρεσία του κινήματος. Να βαθύνουμε την ενότητά μας και να ατσαλώσουμε τη δύναμη κρούσης μας. Να προχωρήσουμε σε νίκες και καταχτήσεις.

Με ειλικρινείς ευχές για κάθε επιτυχία στο 3ο Συνέδριό σας.

EMEP - Κόμμα Εργασίας Τουρκίας

Αγαπητοί σύντροφοι και φίλοι,

Το ιμπεριαλιστικό καπιταλιστικό σύστημα όπως σε όλο τον κόσμο έτσι και στην Ελλάδα προσπαθεί να ρίξει το βάρος της κρίσης στις πλάτες των εργατών, εργαζομένων και εκμεταλλευόμενων στρωμάτων. Παράλληλα, καταργεί όλα τα δικαιώματα που είχαν κερδηθεί με αγώνες και με αίμα, νομιμοποιεί τις απολύσεις, καταδικάζει τους ανθρώπους σε πείνα και φτώχεια, κλείνει τις πόρτες των Πανεπιστημίων στις λαϊκές οικογένειες και κάνει την Υγεία έναν κερδοφόρο κλάδο για το κεφάλαιο. Οι ελληνικές κυβερνήσεις μ’ αυτές τις πολιτικές υλοποιούν τις αποφάσεις του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου και ανοίγουν πόλεμο με τους εργάτες, εργαζόμενους, ανέργους, φτωχούς.

Απ’ την άλλη μεριά, οι αστικές τάξεις της περιοχής όλο και περισσότερο εφαρμόζουν την ιμπεριαλιστική πολιτική, την πολιτική του επεκτατισμού δημιουργώντας νέες ισορροπίες που θα κοστίσει πολύ βαριά τους λαούς της περιοχής.

Ο ελληνικός λαός, εργάτες και εργαζόμενοι δεν θα δεχτούν να γίνουν δούλοι της ΕΕ, του ΔΝΤ και γενικά της πολιτικής του μεγάλου κεφαλαίου. Οι ελληνικές κυβερνήσεις και τα τσιράκια τους ξεγελιούνται όταν κάνουν μακροχρόνια σχέδια για την κατάσταση που έχουν δημιουργήσει στην Ελλάδα. Η σημερινή κατάσταση είναι μία προσωρινή περίοδος και ο αγώνας των εργατών και εργαζομένων θα μετατραπεί στον ηρωικό αγώνα για την ανατροπή του συστήματος. Ο αγώνας του ελληνικού λαού και οι παραδόσεις γύρω απ’ αυτόν ακόμα και σήμερα συνεχίζεται με διάφορες μορφές και πιστεύουμε πως δεν είναι μακριά η αναμέτρηση.

Σύντροφοι,

Οι αστικές τάξεις των χωρών μας δίνουν υποσχέσεις για ανάπτυξη και ευημερία και ζητούν θυσίες απ’ τους εργάτες και εργαζόμενους. Καταρχήν η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι μπορούν να δώσουν μόνο μία υπόσχεση. Την ανατροπή αυτού του βάρβαρου συστήματος.

Ευχόμαστε κάθε επιτυχία στο Συνέδριό σας. Θέλουμε να τονίσουμε ότι η ενδυνάμωση του αγώνα των μαζών, εργατών και εργαζομένων περνάει απ’ την ενδυνάμωση των οργανώσεων του. Το Συνέδριό σας πιστεύουμε πως είναι ένα ακόμα σημαντικό βήμα προς σ’ αυτή την κατεύθυνση. Καλή επιτυχία.

Ζήτω η διεθνιστική αλληλεγγύη

Κόμμα Εργασίας (EMEP)

ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ – ΤΟΥΡΚΙΑ

Χαιρετίζουμε θερμά τον 3ο συνέδριο του ΝΑΡ

Εμείς οι αγωνιστές από την Τουρκία, μέλους του Λαϊκό Μέτωπο, εδώ και χρόνια που βρισκόμαστε στη Ελλάδα, από τη μια προσπαθούμε να γίνουμε φωνή των λαών της Τουρκιάς , από τη άλλη παίρνουμε με όλη τη δύναμη μας τη θέση μας στον Δημοκρατικό αγώνα στην Ελλάδα.

Ειδικά τώρα που ο ιμπεριαλισμός αύξησε τις επιθέσεις του ,και με γεγονότα όπως ζήτηση της Αμερικής να επέμβει στις δίκες των κρατουμένων συντρόφων μας, με την απαγωγή τον σύντροφο BULUT YAYLA και την παράνομη παράδοση του στην Τουρκία, μας δείχνει την διάσταση των επιθέσεων του ιμπεριαλισμού. Αυτή η επίθεση δεν είναι μονό σε εμάς αλλά και στην ελληνική αριστερά και στον ελληνικό λαό . Σε όλα αυτά τα χρόνια και τελευταίο δύσκολο περίοδο, στον αγώνα που δύναμαι εναντία στις διώξεις και την αντίσταση απεργία πείνας των πολιτικών κρατούμενων στις φύλακες Κορυδαλλού που συνεχίζει 53η μέρα και νικήσαμε, σύντροφοι το ΝΑΡ έδειξαν την συμπαράσταση τους σε μας.

Πιστέψαμε και πιστεύουμε ο αγώνας εναντία στον ιμπεριαλισμός και το φασισμός μπορεί να νικήσει μονό με κοινό αγώνα, αλληλεγγύη και συμπαράσταση. Η Συμπαράσταση και η αλληλεγγύη ειδικά σε δύσκολους καιρούς πάντα έχει ξεχωριστή σημασία.

Με πιστεύουμε και ξέρουμε ο αγώνα σας θα δυναμώσει αγώνα του ελληνικού λάου τα συνεχιστεί μέχρι τη νίκη. Χαιρετίζουμε 3ο συνέδριο του ΝΑΡ, και ευχόμαστε κάθε επιτυχία στον αγώνα σας.

ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ (ΤΟΥΡΚΙΑ)

ΟΚΔΕ

Χαιρετισμός – Παρέμβαση/Τοποθέτηση στο 3ο Συνέδριο του ΝΑΡ

Σύντροφοι,

Χαιρετίζουμε τις διαδικασίες του Συνεδρίου σας και ευχόμαστε να είναι πλήρως επιτυχημένες. Στα πλαίσια της γραπτής τοποθέτησης που μας έχει ζητηθεί, σημειώνουμε –στο σύντομο διαθέσιμο χώρο– τα εξής:

1. Η κρίση του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος και οι εξελίξεις ιδιαίτερα στο επίκεντρό της, στην Ευρωζώνη/Ε.Ε. (αλλά και στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου), δημιουργούν σημαντικές προϋποθέσεις (θα αποδειχτεί αν είναι και επαρκείς) για ένα νέο επαναστατικό κύμα: (α) Οικονομική κρίση που βαθαίνει και χειροτερεύει. Άγριες επιθέσεις στις εργατικές και λαϊκές μάζες. (β) Αποτυχία και σταδιακή εξάντληση των μηχανισμών διαχείρισης της κρίσης, προσφυγή σε πολιτικές «σοκ και δέους», που παροξύνουν τις αντιθέσεις και τους ανταγωνισμούς. (γ) Πολιτική κρίση, σε πολλές χώρες, με πολλές διαστάσεις και σε πολλά επίπεδα: Αποσταθεροποίηση και αδυνάτισμα των αστικών/«μνημονιακών» δυνάμεων. Θρυμματισμός του αστικού πολιτικού σκηνικού και κρίση του αστικού πολιτικού προσωπικού. Λειτουργία του αστικού καθεστώτος στη βάση ενός επεκτεινόμενου ιδιότυπου/κοινοβουλευτικού (για την ώρα) βοναπαρτισμού και μιας αντιδημοκρατικής αναδίπλωσης (Κράτος Έκτακτης Ανάγκης). (δ) Κρίση αστικών ιδεολογημάτων (π.χ. «ευρωπαϊσμός»). (ε) Άνοδος των ταξικών αγώνων στην Ευρώπη και διεθνώς.

2. Στην Ελλάδα –ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση της μαύρης προπαγάνδας περί “success story” και «πρωτογενούς πλεονάσματος»–, η κρίση έχει λάβει διαστάσεις χρεοκοπίας και κατάρρευσης του ελληνικού καπιταλισμού, ανθρωπιστικής κρίσης, μετατροπής της χώρας σε «αποικία χρέους» και ένα είδος σύγχρονου προτεκτοράτου. Η αδυναμία διαχείρισης και «σταθεροποίησης» της κατάστασης, η προϊούσα αποσύνθεση των αστικών δυνάμεων, η απώλεια των κοινωνικών τους στηριγμάτων κ.λπ., παρά τη συνεχιζόμενη βαρβαρότητα και επικινδυνότητα των διαφόρων μνημονίων και του Κράτους Έκτακτης Ανάγκης, παρά την κρίση αναποτελεσματικότητας των αγώνων, είναι ένας θεμελιώδης παράγοντας για τη διαμόρφωση των ταξικών συσχετισμών, δίνοντας νέα περιθώρια στο εργατικό κίνημα. Οι αγωνιστές του εργατικού κινήματος δεν πρέπει να κάνουν το λάθος να εκτιμήσουν μονόπλευρα τους ταξικούς συσχετισμούς, με μόνο κριτήριο την ισχύ ή βαναυσότητα των μηχανισμών καταστολής.

Μ’ αυτή την έννοια, πολλοί γύροι ταξικής αναμέτρησης είναι ακόμα μπροστά μας (οι αγώνες σε εξέλιξη το δείχνουν ήδη) – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το εργατικό κίνημα δεν έχει πολλές και σοβαρές αδυναμίες, ότι μια βαθιά ανασυγκρότηση/ανασύνθεσή του δεν αποτελεί το πιο βασικό καθήκον της περιόδου.

3. Η προοπτική της ανατροπής του καπιταλισμού και της σοσιαλιστικής επανάστασης έρχεται πολύ πιο κοντά απ’ ό,τι σε μια προηγούμενη ολόκληρη περίοδο. Εκτιμούμε ότι οι εξελίξεις σε μια σειρά από χώρες οδηγούν (με άνισο ρυθμό) σε προεπαναστατικές καταστάσεις. Σ’ αυτά τα πλαίσια, το σύνθημα μιας Κυβέρνησης των Εργαζομένων, στηριγμένης στις δυνάμεις και τα όργανα της εργατικής τάξης και των πληβειακών μαζών, είναι ένα απαραίτητο σύνθημα/στόχος, ως η θετική διέξοδος στο «πρόβλημα της κυβέρνησης» (ποιος θα υλοποιήσει ένα ταξικό «πρόγραμμα σωτηρίας»), που ανοίγει τον δρόμο για την εγκαθίδρυση μιας εξουσίας των εργαζομένων, της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας – και έτσι αντιπαρατίθεται στις κοινοβουλευτικές/εκλογικές αυταπάτες, που ιδιαίτερα καλλιεργούν οι ρεφορμιστές (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ) και το μικροαστικό πρόγραμμά τους.

4. Στο κρίσιμο θέμα της Ε.Ε. και του Ευρώ: (α) Η πάλη για την έξοδο από Ευρώ/Ε.Ε. είναι αναγκαία προϋπόθεση (όχι από μόνη της ικανή) για μια εργατική διέξοδο απ’ την κρίση. (β) Στο επίπεδο του μαζικού κινήματος, είμαστε υπέρ κάθε πραγματικού προχωρήματος αυτής της πάλης, ακόμα κι αν δεν συνδέεται εξαρχής με μια σοσιαλιστική, διεθνιστική προοπτική (όχι όμως και αν είναι υπό την καθοριστική επιρροή αστικών ή αντιδραστικών αντιλήψεων). (γ) Σ’ αυτή την πάλη, οι επαναστάτες πρέπει: (γ1) Να συνδέουν την έξοδο από Ευρώ/Ε.Ε. με τη διάλυση της καπιταλιστικής/ιμπεριαλιστικής Ε.Ε. (που θα ήταν αντικειμενικά ένα προχώρημα της επανάστασης). (γ2) Να δίνουν διεθνιστική αναφορά/προοπτική, από την ενοποίηση των αγώνων πανευρωπαϊκά μέχρι την «Ευρώπη των Εργαζομένων», τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης (μόνη ιστορικά προοδευτική λύση).

5. Σήμερα τίθεται το επιτακτικό καθήκον της ισχυροποίησης και συγκέντρωσης των επαναστατικών δυνάμεων, στην κατεύθυνση της οικοδόμησης επαναστατικών κομμάτων και μιας επαναστατικής Διεθνούς (για το ρεύμα μας, μιας αναγεννημένης 4ης Διεθνούς). Όλες οι τακτικές (επέμβαση, συμμαχίες κ.λπ.) πρέπει πριν απ’ οτιδήποτε άλλο αυτό να υπηρετούν. Για την Ο.Κ.Δ.Ε., αυτό είναι ένα βασικό κριτήριο με το οποίο ιεραρχούμε –στη βάση προτεραιοτήτων– τις επιλογές μας.

Έτσι, η αναγκαία κοινή δράση πρέπει να στηρίζεται σ’ ένα Σχέδιο Αγώνων, προωθώντας την ενότητα, τους αγώνες, την αυτοοργάνωσης των εργαζομένων, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και της νεολαίας – απαραβίαστοι όροι για την ανάπτυξη μιας μαζικής αντικαπιταλιστικής συνείδησης/πρακτικής, την αύξηση της επαναστατικής επιρροής, που με τη σειρά τους είναι απαραίτητα για την έμπρακτη αμφισβήτηση του καπιταλιστικού συστήματος. Πρέπει, όσο το δυνατόν, να μην έχει μόνο το χαρακτήρα συμπαράταξης κάποιων οργανώσεων (πολύ περισσότερο εκλογικού χαρακτήρα) αλλά να εμπλέκει ενεργά εργαζόμενους, νέους κ.λπ., οπότε και μπορεί να γίνει εργαλείο για την αλλαγή των συσχετισμών υπέρ των επαναστατικών δυνάμεων.

Με επαναστατικούς χαιρετισμούς,

Το ΠΓ της Ο.Κ.Δ.Ε.

ΟΚΔΕ-Σπάρτακος

Σύντροφοι, συντρόφισσες

Χαιρετίζουμε την έναρξη των εργασιών του συνεδρίου σας, που γίνεται σε μια κρίσιμη περίοδο για το εργατικό κίνημα, τόσο στην χώρα μας όσο και στον υπόλοιπο κόσμο.

Η παγκόσμια οικονομία εξακολουθεί να βρίσκεται σε συνθήκες ύφεσης, αποτέλεσμα της σοβαρής κρίσης υπερσυσσώρευσης, που ταλανίζει τον καπιταλισμό. Κρίση βαθιά, που υπογραμμίζει ότι το καπιταλιστικό σύστημα έφτασε για μια ακόμα φορά στα όρια του. Κρίση δομική που αναδεικνύει την ανάγκη του κεφάλαιου να επιβάλλει ένα εργασιακό λουτρό αίματος στην εργατική τάξη προκειμένου να ανακτήσει την ικανότητα του για κερδοφορία. Βάρβαρες επιθέσεις ενάντια στις εργαζόμενες λαϊκές μάζες, όξυνση των ανταγωνισμών σε εθνικό και διεθνές επίπεδο ανάμεσα στους καπιταλιστές, κίνδυνος για νέες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, αυτή είναι η εικόνα του καπιταλιστικού κόσμου την δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες ο ελληνικός καπιταλισμός περνάει την δίκη του βαθιά οικονομική κρίση, που απειλεί να κλονίσει σοβαρά την θέση του στην παγκόσμια ιεραρχία των καπιταλιστικών χωρών. Χρησιμοποιώντας την συνδυασμένη δύναμη του ελληνικού κράτους και των ιμπεριαλιστικών θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το ελληνικό κεφάλαιο έχει εξαπολύσει έναν άνευ προηγουμένου κοινωνικό πόλεμο ενάντια στον κόσμο της εργασίας. Η κατάρρευση του εργατικού μισθού, η γιγάντια ανεργία, η κοινωνική εξαθλίωση, το ξεθεμελίωμα του κράτους πρόνοιας, η μετανάστευση των νέων, η φασιστική απειλή, είναι οι πιο χαρακτηριστικές από τις κανιβαλικές συνθήκες τις οποίες έχει διαμορφώσει το κεφάλαιο για την ζωή της εργατικής τάξης στην χώρα μας.

Και όμως. Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες έδωσαν ηρωικές μάχες αυτά τα τρία χρόνια των μνημονιακών επιθέσεων. Οι μεγάλες γενικές απεργίες, το κίνημα των πλατειών, η εξέγερση της 12ης Φεβρουαρίου 2012, η απεργία των χαλυβουργών, η κατάληψη της ΕΡΤ, η απεργία διαρκείας των διοικητικών υπαλλήλων των Πανεπιστημίων, είναι η απόδειξη για τις τεράστιες δυνατότητες που έχει το εργατικό κίνημα να γίνει ο αποφασιστικός καταλύτης των πολιτικών εξελίξεων. Είναι αυτοί οι αγώνες που κατάφεραν να ανατρέψουν δύο κυβερνήσεις –του Παπανδρέου και του Παπαδήμου- και να κλονίσουν σοβαρά την σημερινή κυβέρνηση Σαμαρά.

Αν το εργατικό κίνημα δεν κατάφερε μέχρι σήμερα να ανατρέψει τις πολιτικές του μνημονίου, για αυτό ευθύνονται οι ηγεσίες της ρεφορμιστικής αριστεράς, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ. Και οι δύο δείλιασαν μπροστά στα διλλήματα και τις προκλήσεις της άρχουσας τάξης, σχετικά με το θέμα του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και οι δύο δεν κατόρθωσαν να εξοπλίσουν την εργατική τάξη, με μια πολιτική ικανή να ανατρέψει τον έλεγχο της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας πάνω στο κίνημα. Και οι δύο ηγεσίες είναι δέσμιες στην πρωτοκαθεδρία της κοινοβουλευτικής αναμονής των εκλογών. Και οι δύο ηγεσίες είναι προσανατολισμένες –με διαφορετικό η κάθε μια τρόπο- στην στρατηγική της μεταρρύθμισης και όχι της ανατροπής του καπιταλισμού. Γι’ αυτό δεν προσφέρουν ούτε τακτική ούτε στρατηγική που μπορούν να οδηγήσουν σε μια αποφασιστική εργατική αντεπίθεση.

Περισσότερο από κάθε άλλη φορά λοιπόν, οι εξελίξεις των τριών τελευταίων χρόνων, υπογραμμίζουν την ανάγκη για μια ισχυρή επαναστατική αριστερά. Μια αριστερά ικανή να οργανώσει την εργατική αντεπίθεση. Μια αριστερά ικανή να προτείνει στο κίνημα την πολιτική με την οποία θα αποτινάξει τον έλεγχο της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Μια αριστερά που θα οργανώσει την πάλη για το τσάκισμα του φασισμού. Μια αριστερά που θα επεξεργαστεί την τακτική και την στρατηγική με την οποία η εργατική τάξη θα ανατρέψει τις κυρίαρχες αστικές πολιτικές και θα γίνει η αφετηρία για την σοσιαλιστική επανάσταση και την εργατική εξουσία, για τον σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό.

Η οικοδόμηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σαν ένα μέτωπο των αντικαπιταλιστικών και επαναστατικών δυνάμεων -μια προσπάθεια στην οποία από κοινού στρατευόμαστε- είναι το αποφασιστικό βήμα στην κατεύθυνση της συγκρότησης της σύγχρονής επαναστατικής αριστεράς που έχει ανάγκη το εργατικό κίνημα.

Είμαστε βέβαιοι ότι το συνέδριό σας θα συμβάλει αποφασιστικά σε αυτήν την προσπάθεια, και ευχόμαστε καλή επιτυχία στις εργασίες του.

ΣΕΚ

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Εκ μέρους του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος ευχόμαστε καλή επιτυχία στις εργασίες του 3ου Συνεδρίου σας, το οποίο μέσα από τον προσυνεδριακό διάλογο που προηγήθηκε αλλά και τις αποφάσεις του, μπορεί να συμβάλει σημαντικά στο προχώρημα της κοινής μας προσπάθειας για μια ισχυρή αντικαπιταλιστική επαναστατική αριστερά, μια μαζική και δυνατή ΑΝΤΑΡΣΥΑ ικανή να ανταποκριθεί στις μεγάλες προκλήσεις και ευκαιρίες της περίοδου.

Μέσα σε μια συγκυρία όπου χιλιάδες εργαζόμενοι, από την ΕΡΤ και τους διοκητικούς των πανεπιστημίων μέχρι τον ΕΟΠΥΥ, τις καθαρίστριες και τους σχολικούς φύλακες, ξεσηκώνονται ενάντια στη βαρβαρότητα των απολύσεων και των κλεισιμάτων, ενάντια συνολικά στην άθλια συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και την πολιτική της, το βασικό καθήκον για την αντικαπιταλιστική αριστερά είναι να στηρίξει πολιτικά και οργανωτικά και με όλες τις δυνάμεις της αυτούς τους αγώνες. Κόντρα στις λυσαλέες επιθέσεις κυβέρνησης και κυρίαρχης τάξης αλλά και στους “ρεαλισμούς” των ηγεσιών που συνεχώς επικαλούνται τους “αρνητικούς συσχετισμούς και την έλλειψη προϋποθέσεων” για τη νίκη τους. Μπαίνοντας μπροστά στη μάχη για την κλιμάκωση με απεργίες και καταλήψεις διαρκείας, για την οργάνωση και τον συντονισμό τους από τα κάτω, με στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης εδώ και τώρα και το άνοιγμα της προοπτικής του άλλου δρόμου, της αντικαπιταλιστικής ανατροπής.

Δίπλα στις απεργίες χρειάζεται να συνεχίσουμε τις μάχες ενάντια στον ρατσισμό και τους φασίστες. Οι νεοναζί δολοφόνοι της Χρυσής Αυγής επιχειρούν προκλητικά να βγουν ξανά στο δρόμο και να οργανώσουν επιδρομές θανάτου, αποθρασυμένοι από την πολιτική της ίδιας της κυβέρνησης που προχωράει σε νέες ρατσιστικές επιθέσεις κατά των μεταναστών, των Ρομά, των ομοφυλόφιλων, συνολικά κατά του κινήματος και της Αριστεράς με τη “θεωρία των δύο άκρων”. Οι εργαζόμενοι και η νεολαία που πλημμύρισαν τους δρόμους καταγγέλοντας τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα έχουν τη δύναμη να τους τσακίσουν. Η αντικαπιταλιστική αριστερά που κινείται έξω και πέρα από τη λογική του “συνταγματικού τόξου”, που προβάλει την ενότητα ντόπιων και μεταναστών εργατών κόντρα στην Ευρώπη φρούριο, είναι πολύτιμο στήριγμα σ' αυτή την προσπάθεια

 Όλες αυτές οι μάχες αποκτούν ακόμα μεγαλύτερη διάσταση λόγω της Ελληνικής Προεδρίας της ΕΕ το πρώτο εξάμηνο του 2014. Η απόφαση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να πρωτοστατήσει σε μια μεγάλη καμπάνια που θα παλέψει από ταξική και διεθνιστική σκοπιά ενάντια στην ΕΕ των Μνημονίων, του πολέμου και του ρατσισμού, πρέπει να προχωρήσει άμεσα και να δώσει τον τόνο της αντιπαράθεσης όλο το διάστημα μέχρι τις ευρωεκλογές κόντρα στα εκβιαστικά διλήμματα “ευρώ-ΕΕ ή χάος” που ήδη επιστρατεύουν ξανά τα κλονισμένα κυβερνητικά επιτελεία.

Το αντικαπιταλιστικό μεταβατικό πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που μιλάει για διαγραφή του χρέους, ρήξη και αποδέσμευση από ευρώ και ΕΕ, επιβολή εργατικού ελέγχου στις τράπεζες, τις μεγάλες επιχειρήσεις και σε ολόκληρη την κοινωνία, έχει αποδειχτεί μέχρι τώρα πολύτιμο όπλο δυναμώνοντας τα επιχειρήματα του κινήματος και διευρύνοντας τους ορίζοντες των αγώνων. Σήμερα που το ρεύμα μέσα στην κοινωνία κινείται προς τα αριστερά και ολοένα και περισσότεροι αγωνιστές αντιλαμβάνονται τα όρια των κοινοβουλευτικών ηγεσιών της Αριστεράς, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ απευθύνει πρόταση κοινής δράσης και μετωπικής συμπόρευσης σε όλους αυτούς τους αγωνιστές. Στη βάση του προγράμματός της, χωρίς εκπτώσεις και στρογγυλέματα για χάρη κάποιας εκλογικής συνεργασίας με όσους θεωρούν τον αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ εμπόδιο για μια πιο “πλατιά απεύθυνση”, χωρίς αυταπάτες για συνδιαχειριστικές - κυβερνητικές λύσεις στα πλαίσια του συστήματος, μέσα στους αγώνες και όχι μόνο σε διαδικασίες διαλόγου κορυφής και “στρογγυλών τραπεζιών” που ενδιαφέρονται κυρίως για συνεργασίες σε εκλογικό επίπεδο.

Σαράντα χρόνια μετά το Νοέμβρη του ’73, η εργατική τάξη και η νεολαία επιμένουν στον δρόμο της σύγκρουσης μ’ ένα σύστημα που βυθίζεται στην κρίση. Και η επαναστατική αριστερά που τότε γεννιόταν, προχώρησε όλα τα επόμενα χρόνια χωρίς να χάσει την εμπιστοσύνη της στη δύναμη της εργατικής τάξης και του κινήματος σε αντιπαράθεση και ρήξεις με τη ρεφορμιστική αριστερά, είναι σήμερα πιο δυνατή και ώριμη για να βοηθήσει τις σημερινές μάχες και εξεγέρσεις να φτάσουν στη νίκη. Ο επαναστατικός δρόμος είναι πιο επίκαιρος από ποτέ!

Καλή επιτυχία στις εργασίες σας!

ΣΧΕΔΙΟ Β

Συντρόφισσες και σύντροφοι

· Το ΣΧΕΔΙΟ Β’ εύχεται ειλικρινά επιτυχία στο συνέδριό σας. Η αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης προς όφελος των λαϊκών τάξεων που δοκιμάζονται σκληρά σήμερα, απαιτεί από όλους μας δύναμη και αποφασιστικότητα στην πολιτική πάλη. Η επιτυχία κάθε οργάνωσης και συλλογικότητας και η συμπόρευση όλων των οργανώσεων, συλλογικοτήτων της ριζοσπαστικής αριστεράς και ανένταχτων αριστερών με ένα πρόγραμμα εξόδου από τη σημερινή κρίση υπέρ των εργαζομένων, στη συγκυρία που βρισκόμαστε, είναι ένα βήμα καθοριστικής σημασίας. Από αυτό θα κριθεί η ικανότητα συγκρότησης του πολιτικού και κοινωνικού μετώπου που με τη γλώσσα της ειλικρίνειας και με το βάρος των ευθυνών που θα αναλάβει, θα καλέσει τους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα σε συμπαράταξη, για να δοθεί τέλος στην καταστροφική πολιτική της κυβέρνησης, της Ε.Ε και του ΔΝΤ.

· Έχουμε αργήσει ήδη. Όλοι όσοι πονάμε για τις τραγικές συνθήκες των εργαζομένων και για τον τόπο μας, όσοι ονειρευόμαστε την κοινωνική απελευθέρωση, όσοι βλέπουμε ότι το καπιταλιστικό σύστημα, χωρίς ικανό αντίπαλο δέος, παίρνει τη ρεβάνς και αφαιρεί ακόμη και τις πιο στοιχειώδεις κατακτήσεις του κόσμου της εργασίας, όσοι νιώθουμε ότι τα χρονικά περιθώρια στενεύουν, όσοι πιστεύουμε ότι η αριστερά πρέπει καθορίζεται από την ηθική και πολιτική στάση στις προκλήσεις που δέχεται, οφείλουμε να ανταποκριθούμε σ’ αυτό που απαιτούν οι καιροί.

· Το ΣΧΕΔΙΟ Β’ εμμένει στη θέση του για μετωπική συμπόρευση όλων των δυνάμεων της ριζοσπαστικής αριστεράς, με σεβασμό της αυτοτέλειας κάθε συλλογικότητας και κάθε δύναμης. Στην κοινή αυτή προσπάθεια θα κριθούμε όλοι.

Για το ΣΧΕΔΙΟ Β’

Τάσος Σταυρόπουλος, Γραμματέας Πολιτικής Επιτροπής