Για την κυβερνητική παρέμβαση να κηρυχθεί παράνομη η στάση εργασίας της ΟΛΜΕ

 

Ανακοίνωση του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση

Το Νέο Αριστερό Ρεύμα καταγγέλλει την ακραία αυταρχική ενέργεια της κυβέρνησης, να βγάλει παράνομη μέσω δικαστικής απόφασης την στάση εργασίας, που κήρυξε η ΟΛΜΕ, για τους καθηγητές που εμπλέκονται στις εξετάσεις για τα Πρότυπα σχολεία, τη Δευτέρα 28/6/21. Η στάση εργασίας ήταν η στοιχειώδης αγωνιστική απάντηση, στην απαίτηση του υπουργείου Παιδείας να προσφέρουν απλήρωτη εργασία οι επιτηρητές.

Η προφορική (!) δέσμευση σε ορισμένες περιοχές, για παροχή ρεπό αντί αμοιβής, όπως προβλέπει το αντεργατικό τερατούργημα του νόμου Χατζηδάκη, καθώς και η υποχρεωτική επιτήρηση ακόμη και σε εκπαιδευτικούς που είχαν αρνηθεί τη μετατροπή των σχολείων τους σε πρότυπα, αναδεικνύει το μέγεθος του κυβερνητικού εμπαιγμού προς τους εκπαιδευτικούς. Δείχνει ότι η «αριστεία» των κυβερνώντων οικοδομείται με τα υλικά της απλήρωτης δουλειάς, πλάι στην αποπομπή από το σχολείο τους, όλων των παιδιών που θα κριθούν εξεταστικά ανεπαρκή. Αποδεικνύονται παραμύθια τα “περί συναίνεσης” και “συμφωνίας με τον εργαζόμενο” που δήθεν προβλέπει ο νόμος Χατζηδάκη για τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας με πρώτο από όλους το ίδιο το Υπ Παιδείας και την κυβέρνηση να δείχνει το δρόμο στους εργοδότες για την ασύδοτη υποχρεωτική επιβολή της απλήρωτης υπερωρίας – εργασίας.

Πρόκειται για τη δεύτερη απόφαση δικαστηρίου μέσα σε δέκα ημέρες, ενάντια σε απεργία που αφορά εκπαιδευτικούς, μετά από προσφυγή της κυβέρνησης. Η πρώτη αφορούσε την απεργία ενάντια στην ψήφιση του κατάπτυστου νόμου Χατζηδάκη. Η δημόσια παραίνεση του Κ. Μητσοτάκη προς τους δικαστές, να βγάλουν παράνομη τη στάση εργασίας των καθηγητών, για να «σταματήσουμε να είμαστε όμηροι τέτοιων ξεπερασμένων συνδικαλιστικών αντιλήψεων», δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Δεν πρόκειται για καμιά ευαισθησία για τους μαθητές και την εκπαίδευση. Η κυβέρνηση της ΝΔ βιάζεται να επιβάλλει όσα προβλέπει ο νόμος Χατζηδάκη για την ουσιαστική απαγόρευση της συνδικαλιστικής δράσης, επιλέγοντας σκόπιμα για άλλη μια φορά να φέρει προ τετελεσμένων τους εκπαιδευτικούς μέσα σε εξεταστικές διαδικασίες. Ταυτόχρονα επιδιώκει να «πάρει μπρος» η βιομηχανία κρίσης απεργιακών κινητοποιήσεων ως παράνομων ή/και καταχρηστικών από το «ανεξάρτητο» δικαστικό σύστημα.

Η κυβέρνηση επείγεται να περάσει τις σαρωτικές, αντιδραστικές εργασιακές και εκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις ξεθεμελιώνοντας εν μια νυκτί το δημόσιο σχολείο και θέλει γι αυτό το ξεδόντιασμα οποιουδήποτε ίχνους αγωνιστικής απάντησης. Η αναγνώριση των πτυχίων των Ιδιωτικών Κολλεγίων ως ισότιμων με αυτά των Δημόσιων ΑΕΙ, η θέσπιση της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής για την εξασφάλιση της πελατείας τους, η τηλεαμάθεια για χάρη της εξασφάλισης επικερδούς αγοράς για τις επιχειρήσεις τεχνολογίας και την μείωση του μόνιμου προσωπικού ολοκληρώνεται με το νέο νομοσχέδιο για το «αυτόνομο σχολείο» και την απαλλαγή του κράτους από την υποχρέωση της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης για όλα τα παιδιά μαζί με την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών ώστε να πειθαρχήσουν σε όλα αυτά. Η κυβέρνηση δε φοβάται την ψοφοδεή αντιπολίτευση, για τα μάτια του κόσμου, του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε τις άλλες αστικές φωνές διαχείρισης του ίδιου αντιεκπαιδευτικού σχεδίου. Ξέρει καλά ότι μοναδικός αντίπαλος για όλα αυτά είναι το αποφασιστικό, μαχητικό εργατικό κίνημα με τους ανυποχώρητους αγώνες και θέλει να το τσακίσει. Δεν ξεχνά ότι ήταν οι εκπαιδευτικοί με τους συλλογικούς και δημοκρατικούς αγώνες μέσα από τα σωματεία τους που οδήγησαν την Κεραμέως σε διπλή ήττα φέτος με το φιάσκο των ηλεκτρονικών εκλογών για τους αιρετούς εκπροσώπους του κλάδου και την αποτυχία της επιβολής της αξιολόγησης και κατηγοριοποίησης των σχολείων. Όπως δεν ξεχνά ότι η φοιτητική νεολαία οδήγησε με τους μαζικούς αγώνες της σε απονομιμοποίηση το άθλιο αντιδημοκρατικό μέτρο της «πανεπιστημιακής αστυνομίας», ανοίγοντας το δρόμο για το ξήλωμα του αντιεκπαιδευτικού νομοσχεδίου Κεραμέως-Χρυσοχοΐδη.

Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση και το αστικό προσωπικό εξουσίας επιχειρεί να εξασφαλίσει τη συναίνεση των πιο συντηρητικών αντανακλαστικών της κοινής γνώμης στη σφαγή μέσω του διαίρει και βασίλευε, τοποθετώντας όλα τα κοινωνικά δικαιώματα στον Προκρούστη του κεφαλαίου και της ΕΕ. Οι εκπαιδευτικοί δεν δικαιούνται να αντιστέκονται, όταν η κυβέρνηση κατακρεουργεί το δημόσιο σχολείο ή τα δικαιώματά τους, γιατί πλήττονται οι εξετάσεις! Οι γιατροί δεν δικαιούνται να διεκδικούν, γιατί πλήττεται η υγεία. Οι λιμενεργάτες όταν απεργούν, αφαιρούν το δικαίωμα των πολιτών να ταξιδέψουν. Οι εργάτες αποκομιδής σκουπιδιών με την απεργία τους βρωμίζουν την πόλη, ενώ οι εργαζόμενοι στα σούπερ μάρκετ παραβιάζουν το δικαίωμα στην τροφοδοσία, οι εργαζόμενοι στις δημόσιες μεταφορές στην μετακίνηση κ.ο.κ.

Μπροστά σε αυτή την κατάσταση αυταρχισμού και την πρωτοφανή κυβερνητική επίθεση που κλιμακώνεται και στα δημοκρατικά δικαιώματα και την πρώτη απόπειρα εφαρμογής του νόμου, όλοι οφείλουν να πάρουν θέση, να υπερασπιστούν το δικαίωμα των εργαζομένων να απεργούν όταν το αποφασίζουν, να αρνούνται την πλήρη καταπάτηση των εργασιακών τους δικαιωμάτων και να αγωνίζονται για την υπεράσπιση τους.

Η κυβερνητική επίθεση δεν αντιμετωπίζεται με συναινέσεις γραφείων και κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας, που έχουν σαν όριό τους την κυβερνητική άδεια πολύ δε περισσότερο την οικειοθελή του προσαρμογή σε αυτά! Είναι επείγουσα ανάγκη η ταξική ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού εργατικού κινήματος κόντρα στη γραμμή της κοινωνικής συμμαχίας και τη λογική διαχείρισης, πλάι - πλάι με τον κυβερνητικό, γραφειοκρατικό συνδικαλισμό. Απαιτείται ανεξάρτητος, ταξικός συντονισμός των σωματείων και σχέδιο ανατροπής στην πράξη των αντεργατικών νόμων και των απεργιακών απαγορεύσεων από τα αστικά δικαστήρια σε κόντρα με τον επίσημο συνδικαλισμό. Οι πολιτικές δυνάμεις που μιλούν στο όνομα της αριστερής, εργατικής αντιπολίτευσης οφείλουν να βάλουν πλάτη για όλα τα παραπάνω για να σπάσει στην πράξη η απαγόρευση των απεργιών και να μην επιβληθεί η “σιγή νεκροταφείου” κι όχι να αρκούνται στις καταγγελίες και να λοιδορούν όποιον αντιστέκεται (βλέπε την άρνηση πραγματοποίησης της στάσης εργασίας ΟΛΜΕ 28’6, τη συναίνεση στην ΑΔΕΔΥ για εξαίρεση εκπαιδευτικών από απεργία 16/6 λόγω πανελλαδικών εξετάσεων και τη στάση του ΠΑΜΕ για την ΠΕΝΕΝ που έσπασε στην πράξη τη δικαστική απόφαση για παράνομη απεργία με την αλληλεγγύη άλλων σωματείων στις 3/6).

Σε αυτή τη δοκιμασία για το αντιδημοκρατικό και αντεργατικό νόμο Χατζηδάκη όλοι και όλες, τα σωματεία και το εργατικό κίνημα, η νεολαία, οι αγωνιζόμενες δυνάμεις της κοινωνίας, η μαχόμενη Αριστερά, κάθε δημοκράτης οφείλει να πάρει θέση με τους αγωνιζόμενους για την κατάργησή του στην πράξη.

Κάτω τα χέρια από τη δράση των σωματείων!

Ο κυβερνητικός αυταρχισμός και η ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης δε θα περάσουν!

Να ακυρωθεί τώρα η δικαστική απαγόρευση της απεργίας!

Όλοι και όλες στο πλευρό των εκπαιδευτικών!

 

ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, 29/6/2021